Advertorial

Afbeelding: 

De gevaarlijke scheiding tussen Veiligheidskunde en Arbeidshygiëne!

Van oudsher is het gebruikelijk dat de Veiligheidskundige zich bezig houdt met het voorkomen van ongevallen (direct letsel) en dat de Arbeidshygiënist zich richt op de schade voor de gezondheid (lange termijn). Deze ‘strikte’ scheiding van disciplines is leuk op papier, maar blijkt in de praktijk vaak niet te bestaan.

De risico’s voor een werknemer aan een productiemachine of bij het werken met een gevaarlijke stof laten zich niet in hokjes stoppen. Tijdens de productie kan een werknemer in aanraking komen met de draaiende delen van een machine en tevens blootgesteld worden aan een te hoog geluidsniveau van die zelfde machine. Voor beide risico’s geldt de zorgplicht voor de werkgever om een veilige én gezonde werkomgeving te creëren. Vaak wordt van een Veiligheidskundige verwacht dat hij beide risico’s weet te signaleren en kan beheersen.

In de praktijk blijkt dat er voor de gezondheidsrisico’s binnen bedrijven te weinig aandacht is. Jaarlijks overlijden er gemiddeld 70 werknemers op het werk ten gevolge van een ongeval. Daarnaast overlijden er jaarlijks duizenden mensen aan een beroepsziekte.

We doen dit al twintig jaar zo!

Je doet bepaalde werkzaamheden al jaren op dezelfde manier, nog altijd zonder ongevallen. Zijn deze werkzaamheden dan veilig? Nee, zeker niet. Want veilig werken is iets anders dan het uitblijven van ongevallen.Daarbij komt dat er zijn veel omstandigheden zijn, die invloed hebben op een ongeval. Bij aanpassingen in werkwijzen, om een handeling veiliger te maken, horen we toch nog vaak: ‘Maar we doen het al twintig jaar zo!’.

Natuurlijk, nul ongevallen is een mooie doelstelling, maar is met deze doelstelling veiligheid te garanderen? En is honderd procent veilig werken überhaupt mogelijk? Als alle ongevallen te voorkomen zijn en we honderd procent veilig kunnen werken, waarom gebeurt dit dan niet? Moeten we met z’n allen nog harder ons best doen om absolute veiligheid te bereiken?

Voldoet u aan Artikel 8 van de Arbowet?

Artikel 8 van de Arbowet eist dat werknemers geïnformeerd en geïnstrueerd worden over de risico's op de werkplek.

VCA certificering helpt bedrijven aan structuur op het gebied van voorlichting en instructie. Dit o.a. door VCA diploma's en VGM instructies. Is dit echter voldoende voor Artikel 8? 

Bent u zich ervan bewust dat het verstrekken van VGM instructie(s) vanuit de VCA certificering voor veel bedrijven een vereiste is? Met startwerk bijeenkomsten, poortinstructies en toolboxen vult u deze verplichting in!

Abonneren op RSS - Advertorial